Yurt Dışı Cironuz Yüksek, İndiriminiz Sıfır Çıkabilir: SaaS'ta Gider Dağıtımı (2026)

Karma müşterili bir SaaS şirketinde en sık gördüğüm sahne şu: yurt dışı cirosu toplamın yarısından fazla, kurucu indirimi hesaba katmış, bütçe ona göre kurulmuş. Sonra beyanname hazırlanırken indirim beklenenin çok altında çıkıyor, bazen hiç çıkmıyor.

Sebep neredeyse her zaman aynı ve mevzuatla ilgili değil: indirim ciroya değil kazanca uygulanıyor, ve kazanç giderlerin nasıl dağıtıldığına bağlı.

Bu yazı o dağıtımın mekaniğini anlatıyor.

Önce oran, sonra tuzak

30 Nisan 2026 tarihli ve 33239 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 11257 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı ile hizmet ihracı kazanç indiriminin oranı %80’den %100’e çıkarıldı; 1 Ocak 2026’dan itibaren başlayan vergilendirme dönemlerine uygulanıyor.

Bu iyi haber ve hak edilmiş bir ilgi gördü. Ama oranın 100 olması, indirilecek bir şey olduğu anlamına gelmiyor. %100’ün sıfırla çarpımı yine sıfırdır. Karma müşterili şirketlerde asıl mesele oran değil, o oranın uygulanacağı kazancın nasıl hesaplandığı.

Dağıtımın mekaniği

Ayrıştırma üç gider grubu üzerinden yürüyor.

Doğrudan yurt dışı faaliyetle ilgili giderler. Yalnızca ihracata konu hizmet için katlanılan giderler. Tamamı istisna sütununa yazılır.

Doğrudan yurt içi faaliyetle ilgili giderler. Yalnızca yurt içi satışla ilgili olanlar. Tamamı istisna dışı sütuna yazılır.

Her iki faaliyete birden hizmet eden genel yönetim giderleri. Kira, muhasebe, yönetim kadrosu, ortak yazılım lisansları, genel altyapı. Bunlar yurt dışı hasılat oranında paylaştırılır.

Yurt dışı hasılat oranı yalnızca hasılat kalemleri üzerinden bulunur: yurt dışı hasılat bölü toplam hasılat. Faaliyet dışı gelirler bu orana girmez.

İstisnaya esas kazanç şöyle oluşur:

Yurt dışı hasılat
−  doğrudan yurt dışı giderleri
−  genel yönetim giderinden payına düşen kısım
=  indirime esas kazanç

Ve kritik kural: indirim yalnızca bu tutar pozitifse doğar. Ayrıştırma sonucu zarar çıkıyorsa, o dönem için indirim de yoktur.

Bu hesabı kendi rakamlarınızla denemek isterseniz hizmet ihracı kazanç indirimi hesaplayıcısını kullanabilirsiniz; yukarıdaki mantığı birebir uyguluyor.

Rakamla: aynı ciro, iki farklı sonuç

Aşağıdaki rakamlar temsilidir; amaç mekanizmayı görünür kılmak, bir sonuç vaat etmek değil.

İki SaaS şirketi düşünün. İkisinin de toplam hasılatı aynı ve ikisinde de yurt dışı hasılat toplamın %60’ı.

Şirket A: hafif genel yapı

Yurt dışı hasılat	6.000 birim
Yurt içi hasılat	4.000 birim
Doğrudan yurt dışı gideri	1.500
Doğrudan yurt içi gideri	1.200
Ortak genel yönetim gideri	2.000

Yurt dışı hasılat oranı %60. Genel yönetim giderinin istisnaya düşen payı: 2.000 × %60 = 1.200.

İndirime esas kazanç: 6.000 − 1.500 − 1.200 = 3.300 birim. İndirim bu tutar üzerinden doğar.

Şirket B: ağır genel yapı

Aynı hasılat, farklı gider yapısı. Büyük bir yönetim kadrosu, geniş ofis, ağır altyapı.

Yurt dışı hasılat	6.000 birim
Yurt içi hasılat	4.000 birim
Doğrudan yurt dışı gideri	2.800
Doğrudan yurt içi gideri	900
Ortak genel yönetim gideri	5.500

Genel yönetim giderinin istisnaya düşen payı: 5.500 × %60 = 3.300.

İndirime esas kazanç: 6.000 − 2.800 − 3.300 = −100 birim.

Negatif. İndirim doğmaz. Şirketin toplamda kâr ediyor olması bu sonucu değiştirmez, çünkü hesap istisna sütununda ayrı yapılır.

İki şirketin de yurt dışı cirosu 6.000 ve ikisi de aynı oranda ihracat yapıyor. Aradaki tek fark gider yapısı, ve sonuç birinde indirim, diğerinde sıfır.

SaaS’ı özel yapan ne

Bu dağıtım kuralı her hizmet ihracatçısı için aynı. Ama SaaS’ta üç şey işi zorlaştırıyor.

Tek ürün, iki müşteri kitlesi

Klasik bir hizmet ihracatçısında yurt dışı işi ayrı bir proje, ayrı bir ekip, ayrı bir maliyet merkezidir. SaaS’ta ise tek bir ürün hem Türkiye’deki hem yurt dışındaki müşteriye satılıyor. Aynı sunucu, aynı geliştirme ekibi, aynı destek hattı.

Bunun pratik sonucu: doğrudan gider kalemi küçülüyor, ortak gider kalemi şişiyor. Ortak gider ne kadar büyükse, dağıtım o kadar belirleyici hale geliyor ve şirketin kaderi tek bir orana bağlanıyor.

Altyapı gideri gerçekten ortak mı

Bulut maliyeti, tek bir fatura olarak geliyor ama arkasında ölçülebilir bir kullanım var. Yurt dışı müşterilerin tükettiği kaynak ayrıştırılabiliyorsa, bu gider “ortak” olmaktan çıkıp doğrudan gider haline gelebilir.

Bu, dosyanın gücünü değiştiren bir ayrımdır. Ölçebiliyorsanız ölçün ve belgeleyin; ölçemiyorsanız ortak kabul edip hasılat oranıyla dağıtın. Yapılmaması gereken şey, ölçüm olmadan lehe bir dağıtım varsaymak.

Abonelik takvimi ile beyanname takvimi

İndirimin şartlarından biri, kazancın beyannamenin verilmesi gereken tarihe kadar tamamının Türkiye’ye transfer edilmesi. Aylık abonelikte tahsilat yıla yayılıyor; ödeme sağlayıcıda bekleyen bakiye, yıl kapandıktan sonra gelen tahsilatlar ve yurt dışı hesapta tutulan bakiyeler bu şartla çakışabiliyor.

Aralık ayında fark edilen bir gecikme geri alınamıyor. Bu, yıl içinde takip edilmesi gereken bir kalem.

“Münhasıran yurt dışında yararlanma” testi kime uygulanır

Sık karşılaştığım bir yanlış anlama: şirketler bu testi ürüne uyguladıklarını sanıyor. “Ürünümüz global, her yerden erişiliyor” diye düşünüp ya hepsini kapsam içi sayıyorlar ya da hepsinden vazgeçiyorlar.

Testin muhatabı ürün değil, tekil müşteri ilişkisi. Aynı üründen yurt dışındaki bir müşteriye verilen hizmet için şart sağlanabilirken, Türkiye’deki bir müşteriye verilen hizmet için sağlanmaz. Dolayısıyla ayrıştırma müşteri bazında kurulur.

Bunun muhasebe tarafındaki karşılığı şu: müşteri kartlarınızda yerleşiklik bilgisi tutulmalı ve hasılat raporlarınız bu kırılımı verebilmeli. Yıl sonunda geriye dönük ayrıştırma yapmaya çalışmak, hem zaman kaybı hem de dosyanın en zayıf halkası.

Dosya nasıl kurulur

İncelemede istenen şey büyük ölçüde şu beş başlıkta toplanıyor:

Müşteri yerleşikliği. Yurt dışındaki müşterilerin Türkiye’de yerleşik olmadığını gösteren kayıtlar; sözleşmedeki adres, vergi kimliği, fatura bilgileri.

Hizmetin niteliği ve nerede yararlanıldığı. Sözleşmenin hizmeti nasıl tarif ettiği. Genel ifadeler yerine, hizmetin nerede tüketildiğini anlaşılır kılan maddeler.

Fatura akışı. Faturaların yurt dışındaki müşteri adına düzenlenmiş olması. Aracı bir kuruluş varsa, aradaki ilişkinin ne olduğu.

Para akışı. Bedelin Türkiye’ye getirildiğini gösteren banka kayıtları ve tarihler. Beyanname tarihiyle karşılaştırılabilir olmalı.

Ayrıştırma tablosu. Hasılatın ve giderlerin istisna/istisna dışı sütunlara nasıl dağıtıldığını, hangi oranın hangi gerekçeyle kullanıldığını gösteren çalışma. Bu tablo, ayrıştırmanın tek savunması.

Muhasebe düzenini yıl içinde kurmak

Ayrıştırmanın savunulabilir olması, yıl sonunda üretilen bir tabloya değil, yıl boyunca tutulan kayda bağlı. Pratikte kurulması gereken düzen şu.

Müşteri kartında yerleşiklik. Her müşteri kaydında, Türkiye’de yerleşik olup olmadığı bir alan olarak tutulmalı. Bu alan hasılat raporlarına kırılım olarak yansıyabilmeli. Sonradan fatura adreslerinden çıkarım yapmak, hem zaman kaybı hem de tartışmaya açık.

Hasılat hesaplarında ayrım. Yurt dışı ve yurt içi hasılatın ayrı hesaplarda veya en azından ayrı alt hesaplarda izlenmesi. Yurt dışı hasılat oranı bu kayıttan doğrudan okunabilmeli; hesap dışı bir çalışma sayfasından değil.

Gider kalemlerinde etiketleme. Her gider kaydı üç kovadan birine düşmeli: doğrudan yurt dışı, doğrudan yurt içi, ortak. Bu etiketleme kayıt anında yapılırsa dosya kendiliğinden oluşuyor; yıl sonunda yapılırsa tahmine dönüşüyor.

Dağıtım çalışmasının saklanması. Kullanılan oranın hangi rakamlardan çıktığı, hangi giderin neden ortak sayıldığı ve varsa ölçüme dayalı doğrudan gider tespitlerinin dayanağı yazılı olmalı. Bu çalışma, ayrıştırmanın tek savunmasıdır ve incelemede ilk istenen belgedir.

Bu düzenin kurulması bir defalık bir iştir; kurulmadığında ise her yıl tekrarlanan bir sorundur.

Oran yıl içinde kayarsa

SaaS’ta müşteri karması sabit kalmıyor. Yıla %40 yurt dışı ağırlığıyla başlayıp %70 ile bitiren bir şirket sık görülüyor.

Burada dikkat edilmesi gereken iki nokta var.

Birincisi, geçici vergi dönemleri. Kurumlar vergisinde geçici vergi dört dönem hâlinde beyan ediliyor ve her dönemde o güne kadarki kümülatif duruma göre hesap yapılıyor. Yıl içinde oran kaydıkça, dönemler arasında farklı bir tabloyla karşılaşabilirsiniz. Bunun anlamı: ayrıştırmayı yılda bir değil, her geçici vergi döneminde yapmanız gerekiyor. Vergi takvimindeki geçici vergi tarihleri bu açıdan da önemli.

İkincisi, yıl sonu tablosunun bağlayıcılığı. Yıllık beyannamede kullanılacak oran, yılın tamamına ait hasılat rakamlarından çıkıyor. Ara dönemlerde kullanılan oranlarla yıl sonu oranı farklıysa, düzeltme yıllık beyannamede yapılıyor. Ara dönemde lehe bir oran kullanıp yıl sonunda düzeltmeyi ihmal etmek, sonradan fark edilen bir eksiklik olarak geri dönüyor.

Küçük yurt dışı cirosu: uyum maliyeti değer mi

Bunu da konuşmak gerekiyor, çünkü her şirkete indirim peşinde koşmasını önermiyorum.

Toplam hasılatının %5-10’u yurt dışından gelen bir şirkette indirimin sağlayacağı vergi avantajı, ayrıştırma düzenini kurma ve sürdürme maliyetinin altında kalabiliyor. Muhasebe düzeninin değiştirilmesi, müşteri kartlarının güncellenmesi, her dönem yapılacak dağıtım çalışması ve belge saklama; bunların hepsinin bir maliyeti var.

Kaba bir eşik vermek doğru olmaz çünkü şirketten şirkete değişiyor. Ama sorulacak soru net: indirimden beklenen yıllık kazanç, bu düzeni kurmanın ve sürdürmenin maliyetini karşılıyor mu? Karşılamıyorsa, yurt dışı satışı büyütene kadar beklemek makul bir karardır.

Bunun tersi de doğru: yurt dışı payı büyüyen bir şirkette düzeni büyümeden önce kurmak, sonradan geriye dönük kurmaktan çok ucuz.

Teknokentteki SaaS için not

SaaS şirketlerinin bir kısmı teknokentte. O durumda tabloya üçüncü bir katman giriyor ve önce şu netleşmeli: aynı kazanç için teknokent istisnasından ve hizmet ihracı indiriminden birlikte yararlanılamıyor.

Şirketin kapsam içi ve kapsam dışı faaliyetleri varsa kazanç ayrıştırılır ve her kalem kendi rejimine tabi olur. Ama tek bir kazanç kalemi iki kez indirime konu edilemez.

Bunun pratik sonucu, ayrıştırmanın iki eksende birden yapılması gerektiğidir: kapsam içi/kapsam dışı ve yurt dışı/yurt içi. İki eksenli ayrıştırma, tek eksenliden belirgin biçimde daha zahmetli ve hata payı daha yüksek.

Teknokentteki bir SaaS için hangi rejimin öne geçtiği ekip büyüklüğüne, KDV yüküne ve gelir dağılımına bağlı; bu karşılaştırmayı oyun ve uygulama stüdyoları için ayrı bir yazıda ele aldım, mantık SaaS için de aynı işliyor.

Sık yapılan üç hata

Ciroyu kazanç sanmak. Bütçeyi “yurt dışı ciromuzun tamamı vergisiz” varsayımıyla kurmak. Doğrusu, indirimin o cirodan doğan kazanca uygulandığı. Gider yapısı ağırsa aradaki fark büyük olur.

Ortak gideri lehe dağıtmak. Genel yönetim giderinin çoğunu yurt içi sütuna itip istisna sütununu şişirmek. Bu, hasılat oranı kuralıyla çelişir ve incelemede ilk düzeltilen kalemdir. Düzeltme yapıldığında indirim geriye dönük kaybedilir.

Ayrıştırmayı yıl sonunda kurmak. Müşteri bazında yerleşiklik ve gelir kırılımı yıl içinde tutulmuyorsa, aralıkta üretilen tablo tahmine dayanır. Tahmine dayanan tablo, incelemede savunulamaz.

Özet

Oranın %100 olması, yurt dışına satan her şirketin kazancının vergisiz kalacağı anlamına gelmiyor. İndirim kazanca uygulanıyor ve karma müşterili bir SaaS’ta o kazanç, ortak giderlerin nasıl dağıtıldığına bağlı.

Belirleyici olan üç şey: yurt dışı hasılat oranınız, ortak gider yükünüz ve ayrıştırmayı yıl içinde kurmuş olup olmadığınız. Üçüncüsü olmadan ilk ikisi de savunulamıyor.

Kaynaklar

• 11257 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı (GVK 22 ve 89 ile KVK 5 ve 10’da yer alan bazı oranların yeniden belirlenmesi), 30 Nisan 2026, Sayı 33239 - Resmî Gazete
• 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu, 10. madde - Mevzuat Bilgi Sistemi
• 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu, 89. madde - Mevzuat Bilgi Sistemi
• Özelge ve tebliğler için Gelir İdaresi Başkanlığı mevzuat sayfası

Bu yazı 29 Ağustos 2026 tarihinde yürürlükte olan düzenlemelere göre hazırlanmıştır; genel bilgilendirme amaçlıdır, hukuki veya mali danışmanlık değildir. Yazıdaki sayısal örnekler mekanizmayı göstermek için kurulmuş temsili örneklerdir. Gider dağıtımının kendi yapınızda nasıl kurulacağı için ruhsatlı bir meslek mensubuna danışın.